oh my god

“ઓહ માય ગોડ” અને બીજી ફિલ્મ્સ – september film reviews

“બરફી” મને તો સહેજ પણ ના ભાવી. ચાર્લી ચેપ્લીન ના મુવીઝ જોઈ ને મોટો થયો છુ ભાઈ, ચાલો કોપી પેસ્ટ દ્રશ્યો માટે ટોટલી માફ. એટલીસ્ટ એજ સીન્સ છે જે થોડા ઘણા સારા છે, બાકી ફિલ્મ બેકાર છે તેની ઓરીજનલ સ્ટોરી ના લીધે. અરે એક મૂંગા બહેરા છોકરા અને અસ્થિર મગજ ની છોકરી ની પ્રેમ કથા જો ધારો તો કેટલી સુંદર રીતે બતાવી શકાય, એના બદલે સાવ બોરિંગ રજૂઆત, અને એમાં એક્સ્ટ્રા મેરીટલ લવ નું જસ્ટિફીકેશન. (“રોકસ્ટાર” માંય એજ ધંધો-એક્સ્ટ્રા મેરીટલ અફેર નું જસ્ટિફીકેશન.)

“હીરોઈન” ફિલ્મ એક વાર જોવા જેવી છે, વાર્તા માં નાવીન્ય ના હોય તો કઈ નહિ, સચ્ચાઈ તો છે જ. કરીનાનું પર્ફોમન્સ તો સારું છે જ સાથે રણબીર શોરી નો એન્ગ્રી લુક પણ માણવા જેવો છે. મને તો ફિલ્મ મનોરંજક પણ લાગી. ફિલ્મ શરૂઆત ની પંદર મિનીટ ને બાદ કર્યા પછી ગ્રીપ પકડે છે પછી અંત સુધી છોડતી નથી. માઈન્ડ સો એ સો ટકા ફિલ્મ માં જ રહે છે, (મારા માટે સારી ફિલ્મ એ છે કે જે શરૂઆત થી અંત સુધી તમને પોતાનામાં ઇન્વોલ રાખે. ચાલુ ફિલ્મે જો તમને બીજા વિચારો પણ માઈન્ડ માં ચાલુ હોય જેમ કે આજે સાંજે ફલાણું કામ પતાવવાનું છે તો સમજવાનું કે ફિલ્મ ઢીલી છે. એનામાં ક્ષમતા નથી તમારા ચિત્ત ને એક જગ્યાએ શાંતિ થી બેસાડી ને મનોરંજન આપવાની, એટલેજ તમારું ચિત્ત જ્યાં ત્યાં ભટકી રહ્યુ છે ) “હિરોઈન” માં ચિત થોડીવાર માટે પણ ક્યાય ભટકી નોતું શક્યું, ઇન ફેક્ટ ફિલ્મ પત્યા પછી પણ ક્યાય સુધી તે ફિલ્મના વિચારો માં પરોવાયેલું હતું, તે પણ એક સારી ફિલ્મ હોવાની સાબિતી છે.

અને સપ્ટેમ્બર મહિનાની સૌથી સારી ફિલ્મ “આઈ એમ ટવેન્ટી ફોર”.એક્ટીગમાં રણબીર શોરી અને રજત કપૂર ની જુગલ બંધી અને ડાઈરેક્ટર માં સૌરભ શુક્લા. (આ બધાની ટીમમાં વિનય પાઠક પણ અચૂક હોય, પણ આ ફિલ્મ માં નથી ) આ દરેક કલાકાર સાચો છે, મહેનતી છે, અને માત્ર અર્થસભર ફિલ્મો બનાવવા માં માને છે, એટલેજ મનેતો આલોકોની કોઈ પણ ફિલ્મ આવે ત્યારે એને જોવાનું એટલું જ એક્સાઈટમેન્ટ હોય છે જેટલું સામાન્ય જનતાને “બોડીગાર્ડ” કે “એક થા ટાઈગર” જોવાનું હોય છે. વેલ, “આઈ એમ ટવેન્ટી ફોર”ની વાર્તા ખૂબજ સુંદર છે, જે સૌરભ શુક્લની ફિલ્મોની ખાસિયત છે.

અને “ઓહ માય ગોડ” પણ ગમ્યું. એક્ચુઅલ્લી મેં “કાનજી વિરુધ્ધ કાનજી” નાટક જોયેલું હતું. જે સચિન ખેડેકરે (“સિંઘમ” નો ગોટિયા) ભજવેલું. એ નાટક આ વાર્તાની પહેલી અને શ્રેષ્ઠ આવૃત્તિ. તે પછી આ જ નાટક માં કાનજી નો રોલ ટીકુ તલસાણીયા એ ભજવી ને ઘણા શોઝ કર્યા. પછી આ નાટકની હિન્દી આવૃત્તિ આવી “કિશન વર્સીસ કન્હૈયા” જે પરેશ રાવલે ભજવ્યું. અને એજ નાટક આજે એક સુંદર ફિલ્મ બનીને સામે આવ્યુ છે “ઓહ માય ગોડ”. નાટકમાં જે અંત દર્શાવ્યો છે તેના કરતા ફિલ્મનો અંત અલગ છે. ફિલ્મનો અંત કહીને તમારી ફિલ્મ જોવાની મજા નહિ બગાડું. માત્ર એટલું કહી દઉં છુ કે નાટકનો અંત દુખદ (બટ રીયાલીસ્તિક) છે અને આપણી હિન્દી ફિલ્મોની ઓડીયન્સ એવા અંત સહેલાઇ થી સ્વીકારતી નથી એ વિચારી ને જ કદાચ આ લોકોએ ફિલ્મમાં અંત બદલ્યો છે. આ ફિલ્મનો અંત પોઝીટીવ છે. ફિલ્મની વાર્તા બહુજ સરસ છે. હું નાનો હતો(૧૧મા ૧૨મા માં હોઈશ) ત્યારે મમ્મી ને વારંવાર કહેતો કે મારે શંકર ભગવાન પર કેસ કરવો છે, ભલે કોર્ટ તેમને શોધી ના શકે તો પણ ખુનીતો જાહેર કરવાજ પડશે. એમણે એક નાના બાળક નું માથું કાપવાનું ઘોર પાપ કર્યું છે.(હાથીને માર્યો તે અલગ) આવું જો કોઈ પૃથ્વી પર કરે તો તો તેને ફાંસી જ થાય અને આતો તેને બદલે લોકો તેમને પૂજે છે. ધીસ ઈઝ નોટ ડન મમ્મી મારે શંકર ભગવાન પર કેસ કરવો છે.
અહી “ઓહ માય ગોડ”માં કાનજી ભગવાન પર કેસ કરી ને મારું નાનપણનું એ સપનું સાકાર કરે છે. 🙂