કે.કે.

ફિરતા રહું……. દરબદર

ફિલ્મ – ધી કિલર
વર્ષ – ૨૦૦૬
ગીત – ફિરતા રહું દરબદર
ગીતકાર – જલીસ શેરવાની
ગાયક – કે.કે. , શ્રેયા ઘોષાલ
સંગીત – સાજીદ-વાજીદ

કોઈ એક ખુશી માટે માણસ ક્યાં ને ક્યાં ભટકતો હોય ….. એ ખુશી જેની મળવાની આશા પણ ના રહી હોય , છતાં એ ભટક્યા કરે , એની તલાશમાં …. માઈલો સુધી … હંમેશા માટે …. જીવનના છેલ્લા શ્વાસ સુધી ! પણ એવી તે કેવી એ ખુશી છે જેને પામવા આખું જીવન ફના કરવા માણસ તૈયાર થઇ જાય ! વેલ , એવી ઘણી બાબતો છે , જેની પાછળ ફના થવામાં મજા છે , એમાંની એક બાબત છે – પ્રેમ !

“ફિરતા રહું દરબદર , મિલતા નહિ તેરા નિશાં
હોકે જુદા, કબ મેં જીયા , તું હૈ કહાં મેં કહાં ,
તેરી યાદોં મેં ખોયા રહેતા હૂં ,
મુજકો ડસતી હૈ તન્હાઈયાં ”

અને અહી પ્રેમ મેળવવાની ઝંખના છે , પણ એ પણ કેવો પ્રેમ ! જે મેળવી ને ગુમાવ્યો છે . જે વસ્તુ ક્યારેય ના મળી હોય એ ના મળે ત્યારે એનું દુ:ખ લાંબો સમય સુધી નથી ટકતું , પણ કોઈ ને મેળવ્યા પછી તેને ગુમાવ્યા નું દુ:ખ અસહ્ય હોય છે . કારણ કે એની સાથે એક લાગણીના તાંતડે આપણે જોડાયેલા હોઈએ છીએ , અને વ્યક્તિ જેટલી વધુ વ્હાલી , લાગણીનો તાંતડો એટલો વધારે મજબૂત . હું મારી વાત કરું તો હું તો મારી વસ્તુઓ સાથે પણ લાગણીના તાંતડે જોડાઈ જતો હોઉં છું. હું આજે પણ ઘણી વાર યાદ કરું છું કે હું નાનો હતો ત્યારે મારો ગેસનો ફુગ્ગો હવામાં ઊડી ગયેલો ત્યારે હું પોક મૂકી ને રડેલો . ફુગ્ગો ધીરે ધીરે આકાશમાં દૂર ને દૂર જઈ રહ્યો હતો … અને એ જેમ વધુ દૂર જતો ગયો , એમ મારું રડવાનું પણ વધતું ગયું . મારા નાના હાથ લંબાવીને મેં ખૂબ ઠેકડા માર્યા પણ એ ફુગ્ગાની દોરી હાથમાં ના આવી …. આજે પણ ક્યારેક આકાશમાં કોઈ ફુગ્ગો ઊડતો જોઉં તો ઠેકડો મારીને એની દોરી પકડી લેવા મન તડપી ઊઠે … નવો કોઈ ફુગ્ગો ખરીદું ત્યારે પણ એ આનંદ પાછો નથી મેળવી શકતો જે મેં નાનપણમાં એ ફુગ્ગા સાથે ગુમાવેલો ……. મને તો બસ ક્યાંક થી એ જ ફુગ્ગો પાછો મળી જાય ……. એને તો હું ઓળખી જઈશ….. મને લાગે છે કે એ હજુ પણ આકાશમાં ક્યાંક ઊડી રહ્યો હશે , હું જેમ એની શોધમાં છું તેમ એ પણ મારી જ શોધમાં ક્યાંક ભટકતો હશે …
કોઈ વ્યક્તિ પાસે હોય અને એના પાસે હોવાનો આનંદ જે સતત એના સહવાસમાં અનુભવ્યો હોય એ આનંદ , એ વ્યક્તિ ના જવાથી ખોવાઈ જાય છે , અને એ આનંદ ને સ્થાને આવી જાય છે , એક ખાલીપો !

“તું જો જુદા હો ગઈ , તેરી સદા ખો ગઈ,
દેખ લે ફિર ઝીંદગી , હાં ક્યા સે ક્યા હો ગઈ ,
જબ સે બીછડી હૂં , રબ સે કહેતી હૂં ,
કિતના સૂના હૈ તેરા જહાં “

એક પ્રેમી જેણે પોતાનું જીવન પ્રેમમાં ફના કર્યું છે , એ પણ મરી ને નહિ , જીવી ને ! રોજેરોજ જીવવાનું અને રોજેરોજ ફના થવાનું ….. એમાં ક્યારેક જીવનબળ ખોવાઈ જાય , જે પથ પર ચાલવાનું નક્કી કરીને નીકળ્યો હોય એ પથ ના રસ્તાઓ ઝાંખા પડી જાય , ત્યારે એ મનોમન ફરિયાદ કરે , એ પ્રિયજનને પોકારે ,ફરિયાદો કરે , પાસે બોલાવે …. એને વિશ્વાસ હોય કે હું મનમાં તેને યાદ કરીશ તો એના મન સુધી મારી વાત જરૂર પહોંચશે , અને એના મનમાંથી પોતાની વાતનો જવાબ જરૂર નીકળશે જે મારા મન સુધી જરૂર પહોંચશે.

“કૈસે કટે ઝીંદગી , માયુસીયાં , બેબસી ,
રાહે સભી ખો ગયી , રોશની દે રોશની”

મન થી મન સુધી પહોંચવાની આ શક્તિને ટેલીપથી કહેવાય, જે પહેલાના જમાનામાં ઋષિમુનીઓ તપ કરીને તેની સિદ્ધિ મેળવતા , એ ટેલીપથીની શક્તિ દરેક મનુષ્યમાં પડેલી જ હોય છે , અને એટલે જ અવારનવાર આપણે પણ અનુભવતા હોઈએ છીએ કે ક્યારેક કોઈ સ્વજનની આપણને ચિંતા થાય અને તેને ફોન કરીએ ત્યારે ખબર પડે કે ખરેખર તેમની તબિયત ખરાબ છે. આપણને કોઈ સ્વજન સાથે વાત કરવાનું મન થાય અને એ જ વખતે એ વ્યક્તિનો ફોન આવે !
એટલે જ જયારે કોઈ પ્રિયજન ને દિલથી પોકારતું હોય ત્યારે તેને જવાબ જરૂર મળે છે , અને પ્રિયજનનો એ જવાબ – એના હૃદયની વાત આપણા હૃદય સુધી પહોંચી જાય , જાણે કોઈ ઠંડી હવાની મીઠી લહેર કાનમાં આવી ને કહી જાય , જાણે દરિયાનું કોઈ મોજું તેના ઘૂઘવતા અવાજમાં કંઈ સમજાવી જાય કે તું જે રસ્તા પર ચાલી રહ્યો છે , તે બરાબર છે , હું તને ત્યાં જ મળીશ , જરૂર મળીશ , ચોક્કસ મળીશ , અરે હું તો તારામાં જ સમાયેલી છું , મને બીજે ક્યાંય શોધવાના વ્યર્થ પ્રયત્નો ના કરીશ …

“મેં તો રહેતી હૂં , તેરી રાહો મેં ,
બેખબર મુજકો ઢૂંઢે કહાં “