Month: નવેમ્બર 2016

પડખું !

જીવનમાં સપના જોવાની શરૂઆત

મેં એના આવ્યા પછી કરી..

એના પ્રત્યે પ્રીત મેં આંખોમાં ભરી ,

મારી પડખે એના સ્વરૂપે સુતો –

જંગ જીત્યાનો અહેસાસ

જગ જીત્યાનો અહેસાસ

સંપૂર્ણતા નો અહેસાસ

હા, હવે એને પામ્યા પછી બીજું કશું નથી પામવું,

પણ એના માટે .. અને અમારા માટે ઘણું બધું પામવું છે..

પણ જુઓ તો ખરા.. જીવન કેટલું સુંદર છે.. મારી પાસે બધું જ છે

આખા દિવસની દોડાદોડીનો થાક.. અને જીવનભરના ભારણ

માત્ર એને પડખામાં સુતેલી જોઇને ઉતરી જાય ,

હું મારી જાતને કહું કે ભગવાનની મહેરબાનીથી મળેલો..

આ ભવ ભવનો આ સાથી મારી પાસે છે.. મારી પાસે બધું જ છે !

હું કેટલો ભાગ્યશાળી.. હું કેટલો પર ભવના પૂણ્યવાળો ..

અને હું કેટલો અભાગીયો..

“કેમ અભાગીયો ?“ એણે પૂછ્યું

મેં બહુ સહજતાથી જવાબ આપ્યો , “કેમકે હવે તો અમારા ડિવોર્સ થઇ ગયા ને ! “

“સામાનની લેવડ દેવડ પણ પતી ગઈ છે.. પણ ક્યારેક મળે તો કહેવું છે –

ગીલા મન શાયદ બિસ્તર કે પાસ પડા હો,

વો ભિજવા દો .. મેરા વો સામાન લૌટા દો

ઝીંદગી ના મીલ અજનબી બનકે.. બંદગી શામિલ હૈ દુઆ બનકે ..

  • આજે બસ એમ જ કૈક લખવાની ઈચ્છા સાથે – શું લખીશ એની જાણ વગર.. આપ સૌની સમક્ષ પ્રગટ થયો છું.. જસ્ટ લાઈક માય પ્રીવિયસ પોસ્ટ. એ પોસ્ટમાં આમ જુઓ તો કઈ ખાસ નહોંતુ, પણ બીટવીન ધી લાઈન્સ વાંચશો તો જણાશે કે મારા જીવનના હાલના તબક્કા વિષેની કેટલીક અંગત વાતો મેં એ પોસ્ટમાં શેર કરી છે.
  • મારા દિગ્દર્શન હેઠળ બની રહેલી બીજી ફિલ્મ ફ્લોર પર જવાની તૈયારીમાં છે, અને બંને ફિલ્મ બનાવવાની તક મને મળી એનો શ્રેય જાય છે નિર્માતા શ્રી રીતેશ મોકાસણા ને . એમણે મારા પર વિશ્વાસ મુક્યો અને હું “ઓલ્વેઝ રહીશું સાથે ” બનાવી શક્યો. અમારો પ્રાથમિક પરિચય બ્લોગ માધ્યમે જ થયેલો, એટલે બ્લોગના માધ્યમે હું એમનો આભાર ન માનું તો નગુણો ગણાઉં. તો રીતેશભાઈ , આજે હું એ આભાર માનીને મારા મનનો થોડો ભાર હળવો કરું છું. એમના વિષેની ઘણીબધી વાતો છે, સાથે વિતાવેલી સુંદર ક્ષણો છે, જે મારે આપ સૌ સમક્ષ શેર તો કરવી રહી.. પણ એ ક્યારેક શાંતિ થી.. પૂરતો સમય ફાળવીને .. પણ એટલું અત્યારે ચોક્કસ કહીશ કે હી ઈઝ અ મેન વિથ ગોલ્ડન હાર્ટ.
  •  ડાયરી લખવાનો સિલસિલો ફરીથી શરુ કર્યો છે, અને એ બહાને કામ અને સાહિત્ય સિવાય પોતાનું કૈક લખવાની આદત પડી .. તો ફરી પાછો બ્લોગ યાદ આવ્યો, તો આજે અહીં આવ્યો.
  • મમ્મી માર્ચમાં મને છોડીને અનંતની યાત્રાએ ચાલ્યા ગયા.. ૨૦૦૬ માં પપ્પાને ગુમાવ્યા પછી મને મમ્મીનો જ સહારો હતો.. અને અમને બંનેને એકબીજાનો.. પણ હવે એમના સહારા વગર અઘરું લાગે છે ..
  • તબિયતનો અત્યારે બિલકુલ સાથ નથી, પણ તબિયતનું વિચારીને બેસી રહેવું એ પણ મારી તબિયતને અનુકુળ નથી. એટલે એક્ટીવ થવા મથું છું, થાય તેટલા કામો પતાવું છું અને બાકીનો સમય દવામાં રહેલા ઘેનની અસર હેઠળ હાલ સુવામાં વીતે છે. બહુ હાઈ ડોઝની દવાઓ નો કોર્સ પ્રીસ્ક્રાઈબ થયો છે, જે લીધા વિના છૂટકો નથી.
  • બહુ વધારે નથી ફર્યો છતાં ઓછુ પણ નથી ફર્યો, પણ જેટલું ફર્યો છું એમાં આબુ મને વિશેષ પ્રિય રહ્યું છે. શૂટ પતે અને તબિયતના લફડા ઓછા થાય એટલે આબુ જવાની તલબ પૂરી કરવી છે. શિયાળામાં ત્યાં જવાની મજા અલગ છે. ઠંડીની ઋતુ શરુ થઇ છે, પણ હજી બરાબર જામી નથી..
  • તો હવે વિરમું ? આજકાલ મારા હાલ એવા છે કે હું જિંદગીને શોધી રહ્યો છું, અને એ મને શોધી રહી છે. પણ અમે બંને એકબીજાને જુદા જુદા રસ્તે શોધી રહ્યા છીએ એટલે ક્યારેય ભેટો નથી થતો.. શું લાગે છે ? થશે ખરો ? થયો કે ના થયો એની વાત આપણી હવે પછીની મુલાકાતમાં હું કરીશ..